สมาคมหนุ่ม ICT (ได้อีก)
Part 5 : จบ...ได้รึยังคะ...
ครูหนุ่มเลี้ยวรถที่แยกตลาดโชคชัยสี่ เด็กสาวรู้สึกโล่งใจขึ้นมากนับตั้งแต่ทิวทัศน์รอบกายเริ่มคุ้นตา ครูหนุ่มโบกแขนซ้าย ลุงยามซึ่งดูจะเข้าใจความหมายของสัญญาณนั้นรุดเข้ามาเปิดประตูโรงเรียนให้พวกเขาทันที
ครุหนุ่มชูมือขึ้นสูงและโบกลงที่เอว เป็นสัญญาณให้ลุงยามรีบปิดประตูลงกลอนดังเดิม เขาขับรถเข้าไปตามถนน ผ่านตึกสิบ ตึกกลุ่มอาคารเทเลทับบี้ ตึกห้องสมุด ก่อนจะเลี้ยวขวาข้ามผ่านฟุตบาท และจอดลงที่หน้าอาคารศูนย์บริการคอมพิวเตอร์ ที่ซึ่งพวกเขาจากมา
เด็กสาวกระโดดลงจากรถแทบจะทันที เธอรู้สึกโล่งใจเหลือเกินที่ได้กลับมาอยู่บนพื้นอีกครั้ง เธอรับรู้ได้ว่าท้องฟ้ามืดแล้ว...คงจะหกโมงกว่าแล้ว...
“เอากระเป๋าลงมาด้วยนะครับ”
ครูหนุ่มที่เดินนำขึ้นบันไดไปก่อนแล้วหันกลับมาเตือน เด็กสาวพยักหน้ารับ...ต่อให้อาจารย์ไม่เอ่ยเตือน เธอก็มีนิสัยหวงสมบัติ (หรือที่เรียกกันว่าบ้าหอบฟาง) ไม่มีทางทิ้งข้าวของไว้โดยไม่มีใครเฝ้าอยู่แล้ว ครูหนุ่มหยิบกุญแจพวงหนึ่งซึ่งร้อยด้วยเชือกสีเขียวออกมาและใช้มันไขประตูตึก
เขานำเด็กสาวเข้าไปด้านในโดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูตามหลัง ภายในอาคารมืดสนิทดังที่เด็กสาวคาดการณ์เอาไว้ คอมพิวเตอร์เกือบห้าสิบเครื่องปิดเงียบ ไม่มีเสียงใดๆให้ได้ยินเว้นแต่เสียงลมหายใจของพวกเขา
อาคารศูนย์บริการคอมพิวเตอร์แห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อสองปีก่อน ผนังทั้งสามด้านตกแต่งด้วยหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่เกือบตลอดแนว ตัวตึกเป็นอาคารสองชั้น เพียงชั้นล่างเท่านั้นที่จัดคอมพิวเตอร์ให้บริการแก่นักเรียนนักศึกษา ส่วนชั้นบนมีสภาพคล้ายชั้นลอย ไม่มีทางขึ้นไป...ให้เห็นในสายตาของเด็กนักเรียน
“ทางนี้ครับ” ครูหนุ่มเดินนำเด็กสาวไปที่เสาต้นหนึ่งด้านซ้ายมือ ที่เสาต้นนั้นมีประตูอยู่ ตามปรกติแล้วประตูบานนี้จะล็อก ไม่มีใครเปิดได้ ซึ่งเด็กสาวเคยได้รับคำอธิบายจากครูหนุ่มว่าหลังประตูบานนั้นคือเซิร์ฟเวอร์หลักของโรงเรียน ครูหนุ่มเปิดประตูนั้นออกอย่างง่ายดาย
ขั้นบันไดทอดยาวจากพื้นหายลับขึ้นไปด้านบน เด็กสาวมองครูหนุ่ม
“ขึ้นไปสิ”
“เอ่อ...หนู...”
...ครูหนุ่มอยากให้เธอขึ้นไปก่อน เพื่อที่เขาจะได้ระวังหลังให้ เธอเข้าใจ..
...แต่จะแน่ใจได้อย่างไรว่าไม่มีอะไรอันตรายคอยอยู่หลังเงามืดนั้น...เพราะงั้น เธอถึงอยากให้เขาขึ้นไปก่อน~!!
ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็เดินขึ้นไปก่อนโดยไม่วายเหลียวหลังมองอยู่บ่อยๆ เห็นครูหนุ่มปิดประตูตามหลัง เสียงล็อกประตูดังกริ๊กบอกเธอว่าประตูนั้นลงกลอนตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอมองดวงตากลมโตที่คุ้นเคยนั้นแล้วจึงเดินต่อไป
มันเป็นบันไดเวียนแคบๆสูงขึ้นไปด้านบน เด็กสาวคาดเดาได้ว่ามันนำทางขึ้นไปสู่ชั้นบนของตึก
แล้วเด็กสาวก็มาถึงทางตัน
ประตูบานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น
“ครูคะ”
เด็กสาวเอี้ยวมอง ครูหนุ่มเอื้อมมือข้ามไหล่เด็กสาวมาที่ผนังนั้นแล้วเคาะเป็นจังหวะ
“นั่นใคร”
เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงคล้ายเสียงสังเคราะห์ ซึ่งดังก้องอยู่รอบๆตัวพวกเขา
“เราคือเทพีแห่งการทำลายและการกำเนิด ผู้ปกป้องดาวเสาร์ ดวงดาวแห่งนิรันดร์”
...เอ่อ นั่นเซเลอร์แซทเทิร์นค่ะครู....
“คุณเป็นใครกันแน่”
“ผมก็เป็นแค่ครูคอมพิวเตอร์คนนึง”
“ชาร์ลี ออสการ์ ไมกี้ ปาป้า” เสียงนั้นพูด ครูหนุ่มอมยิ้มนิดๆก่อนตอบ
“ยูนิฟอร์ม แทงโก้ เอคโค่ โรมิโอ”
สองเสียงประสานกัน
“ยืนยัน!”
..
....
ประตูบานนั้นเปิดออก
-x-x-x-x-x-x-
ห้องนั้นเป็นห้องกว้าง สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าอมขาว กลางห้องไม่มีพื้นกั้น ล้อมด้วยราวกันตก โต๊ะกระจกสร้างล้อมช่องว่างกลางพื้นห้อง บนโต๊ะมีเครื่องคอมพิวเตอร์ เครื่องสแกน เครื่องพิมพ์วางอยู่พร้อม แม้แต่เครื่องพิมพ์ดีดก็ยังมี
ในห้องนั้นไม่มีใคร เว้นก็แต่
หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดฮากามะแบบมิโกะ เธอสวมหน้ากากแมวบดบังใบหน้าครึ่งบนและมีหูแมวที่มีขนปุกปุยโผล่พ้นเส้นผม ผิวของเธอเป็นสีน้ำผึ้ง รอยยิ้มและดวงตาของเธอเป็นสิ่งที่เด็กสาวคุ้นตานัก
“เอโปร...เปลี่ยนชุดอีกแล้วเหรอ” ครูหนุ่มว่าพลางปิดประตูตามหลัง เช่นเคย ประตูนั้นลงกลอนตัวเองทันที
“มันก็ต้องยังงี้ล่ะค่ะอาจารย์...เหมียว!”
เสียงของเธออีกเช่นกันที่คุ้นหูเด็กสาว
“อย่าบอกนะว่า...เจ๊โป--”
“เหมียว มั้ยจ๊ะ” หญิงสาวหูแมวร้อง ถอดหน้ากากออก เธอส่งยิ้มกว้างให้เด็กสาวและครูหนุ่ม “เข้าใจถูกต้องแล้ว แต่ที่นี่ พี่คือคาลลิสโต มือขวาของจูปิเตอร์”
“เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” ครูหนุ่มตัดบท เดินนำไปทางฉากกั้นห้องซึ่งอยู่ด้านขวามือของพวกเขา เด็กสาวหูแมวหรือที่เขาเรียกว่าเอโปรเดินตามไป เด็กสาวไม่มีทางเลือกใดๆนอกจากตามพวกเขาไปด้วย
“เอโปร...วันนี้เราเข้าเวรเหรอ” ครูหนุ่มถามพลางก้าวขาเดินข้ามห้อง
“ค่ะ พอดีหนูทำรีเสิร์จค้างไว้” หญิงสาวหูแมวชี้ไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่งซึ่งเปิดอยู่ “จู่ๆอาจารย์เรย์ก็ออกไป...เป็นพวกอาจารย์ใช่ไหมคะ”
อ้อ...เดี๋ยวนี้เราเรียกชื่อกันได้แล้วเหรอ
“อืม...ครูโดนไลบร้าไล่ตาม แล้วยังมีเบรฟกับฮิโร่ตามมาอีก...มันส่งมือดีที่สุดของมันมาอย่างที่เราคิดเอาไว้ ผังนางฟ้ามีค่ากับพวกมันมากจริงๆ...คงได้ค่าหัวมากล่ะมั้ง”
“นั่นสินะคะ”
“อาจารย์คะ...เจ๊...หนูงงไปหมดแล้วนะคะ ช่วยพูดให้หนูรู้เรื่องด้วยได้ไหมคะ” เด็กสาวร้องขึ้นหลังเงียบมาตลอด ไม่เข้าใจสิ่งที่คนทั้งสองพูดกันแม้แต่น้อย
ครูหนุ่มเปิดประตูที่ฉากกั้นห้อง
“เข้ามาก่อน ครูจะเล่าให้เธอฟังเอง”
ในห้องนั้นแคบกว่าที่เธอคิดเอาไว้ โต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่กินพื้นที่เกือบครึ่งไป ตู้เหล็กและชั้นหนังสือทำจากโลหะวางชิดผนังฝั่งหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งเป็นบันไดลงไปด้านล่าง
“เจ๊...” เด็กสาวเอ่ย เมื่อเห็นรุ่นพี่ไม่ตามเข้ามา
“ปล่อยเขาทำรีเสิร์จไปเถอะ” ครูหนุ่มว่า เดินนำลงบันไดไป
บันไดนั้นแคบ มีราวจับพาดอยู่ทั้งสองฝั่ง แสงสีฟ้าขาวอาบร่างครูหนุ่มที่เดินอยู่เบื้องหน้า เด็กสาวก้าวตามเขาไป มันเป็นเส้นทางที่ค่อนข้างยาวทีเดียว ลงไปได้ครู่หนึ่งก็ปรากฏบานประตูที่ขวามือเด็กสาว เธอขยับจะเปิดประตูบานนั้นแต่ก็ถูกครูหนุ่มรั้งเอาไว้
“ไม่ใช่บานนั้นครับ” เขาเดินต่อไป เด็กสาวงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ตามเขาไป
ครู่เดียวก็สุดทาง เด็กสาวรู้สึกได้ว่าอากาศในบริเวณนี้เย็นขึ้น...พวกเขาคงอยู่ใต้บ่อเต่า ประตูอีกบานหนึ่งตั้งตระหง่านตรงหน้าพวกเขา ครูหนุ่มไขประตูบานนั้นด้วยกุญแจในพวงเชือกสีเขียว เขากดสวิตช์ไฟที่ติดตั้งอยู่ข้างบานประตูก่อนจะเข้าไป
เป็นห้องที่ค่อนข้างกว้าง...พอกับห้องที่ชั้นหนึ่ง แบ่งเป็นสัดส่วนเรียบร้อยด้วยฉากกั้นห้อง ครูหนุ่มเดินนำเด็กสาวอ้อมฉากกั้นห้อง เด็กสาวแหงนมองเพดานห้อง...เป็นกระจก....กระจกใสที่แสดงให้เห็นว่าครูหนุ่มนำเธอลงมาใต้บ่อเต่าจริงอย่างที่คิด เธอยิ้มเมื่อเห็นเต่าตัวหนึ่งว่ายน้ำผ่านไป
เช่นเดียวกับห้องด้านบน หลังฉากกั้นห้องตั้งโต๊ะทำงานขนาดใหญ่พร้อมเก้าอี้เข้าชุด บนโต๊ะมีจอคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ถึงสามจอ เข้าใจว่าทั้งสามจอคงเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
ข้างโต๊ะทำงานตั้งชั้นหนังสือสูงระดับเอวและตู้เหล็กลักษณะเดียวกับที่มีอยู่ตามห้องเรียน ผนังเหนือชั้นหนังสือติดแผนที่โลก แผนที่ประเทศไทย และตารางที่เขียนด้วยสัญลักษณ์แปลกๆซึ่งเด็กสาวไม่เข้าใจ
เยื้องกับโต๊ะทำงานคือเก้าอี้นวมตัวยาวและโต๊ะกระจก ที่ขอบโต๊ะวางตั้งหนังสือจำนวนหนึ่ง เด็กสาวสามารถจินตนาการภาพครูหนุ่มนอนเหยียดยาวอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ตัวนั้นได้อย่างง่ายดาย
“นั่งก่อนสิ” เขาเอ่ย ผายมือไปทางเก้าอี้นวม เด็กสาวทำตาม ยังคงตื่นตาตื่นใจกับออฟฟิศใต้น้ำของครูหนุ่ม “รอแป๊บนึงนะ” พูดแล้วเขาก็เดินออกไป ทิ้งเด็กสาวไว้ลำพัง
ครู่เดียวเขาก็กลับมาพร้อมแก้วเซรามิกควันฉุยสองใบ
“โอลวันตินครับ” เขาวางแก้วทั้งสองใบลงบนโต๊ะกระจกพลางนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน จิบเครื่องดื่มในแก้วของตนพอเป็นพิธี
เด็กสาวไม่ใส่ใจเครื่องดื่มที่ครูหนุ่มนำมาให้ เธอจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น ครูหนุ่มที่ดูจะเข้าใจสายตานั้นหัวเราะ
“อะไร...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...ครูกำลังจะเล่านี่ล่ะ”
เขาส่งเสียงกระแอมกระไอ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำเอาเท่หรือไอไล่เสลดจริงๆ แต่เด็กสาวก็ส่งยาอมแก้ไอข้ามโต๊ะกระจกไปให้ ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง...ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร เด็กสาวรอให้ครูหนุ่มเล่าเรื่องของเขา
เพราะฉะนั้นเลิกเงียบแล้วก็เล่ามาได้แล้ว
ครูหนุ่มยกมือเสยผม ยิ้มแหยๆขณะพยายามเริ่มเรื่อง
“ครูเล่าไม่เก่ง~” นั่นทำให้เขาถูกเด็กสาวมองด้วยแววตาเขียวปื้ด
ก็เล่ามาเหอะน่า~!!!!!
“ที่นี่เป็นองค์กรลับครับ” ครูหนุ่มพูดออกมาในที่สุด “เราเรียกกันในชื่อที่เอโปรเป็นคนตั้งว่า ‘สมาคมหนุ่ม ICT’”
“สังเกตชื่อ ICT...รู้ไหมครับว่าย่อมาจากอะไร”
“Information Communication Technology ใช่ไหมคะ” เด็กสาวตอบ ครูหนุ่มพยักหน้า
“ครับ...แต่ICTของเราย่อมาจาก Intelligence Civil service of Thailand...ที่นี่...แฝงตัวอยู่ในเซิร์ฟเวอร์หลักของโรงเรียน คือคอมพิวเตอร์ซึ่งรวบรวมข้อมูล เหตุการณ์และรายละเอียดเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและดับไปในโลกใบนี้เอาไว้”
“งั้นที่นี่...”
“เซิร์ฟเวอร์หลักของโรงเรียนจริงๆครับ” ครูหนุ่มยิ้ม “ครูกับพวกอีกสองสามคนเป็นสมาชิกองค์กร มี “ท่านผู้นั้น” เป็นหัวหน้า...อย่าถามนะครับว่าใคร ครูบอกไม่ได้จริงๆ”
“มีใครบ้างคะ”
“ครู...อ.เรย์...อ.ตรี...ไอ้พวกนี้แหล่ะ” เขาว่า “เด็กคนไหนที่ดูมีแวว เราก็ชวนเข้ามา...แต่ไม่กี่คนหรอกนะ” ครูหนุ่มยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอีกครั้ง “เออจริงสิ เอโปรบอกจะจับครูแต่งหญิง....”
“โดนแน่ค่ะจารย์” เด็กสาวหัวเราะ “แล้วยังไงต่อคะ”
“ที่ครูเล่านี่เพราะครูไว้ใจเรานะ...อีกอย่างครูติดหนี้ความจริงกับเราด้วย” ครูหนุ่มเสยผมอีกครั้ง “เอ้า...อยากรู้เรื่องอะไรก็...ว่ามาดิ”
“คนพวกนั้นเป็นใครคะ เกี่ยวข้องยังไงกับอาจารย์ แล้วต้องการอะไร ทำไมต้องไล่ยิงกันยังงี้ด้วย แล้วทำไมอาจารย์ถึงพกปืน (อัดลม) ทำไม—“
“ทีละเรื่องๆ...คนพวกนั้นที่เราว่า เป็นองค์กรลับเหมือนกัน พวกนี้เป็นองค์กรอิสระ รับจ้างล่าข้อมูล ความลับ รับเงินเป็นหลัก...ไม่ขึ้นตรงต่อใคร” เขาหยุดดื่มเครื่องดื่มของตัวเองเล็กน้อย
“ฮาร์เลย์ เดวิดสัน คันนั้น คนขับโค้ดเนมว่าไลบร้า เป็นมือสังหาร ถ้าครูเป็นมือขวาของท่านผู้นั้น เช่นเดียวกัน ไลบร้าก็เป็นสมาชิกระดับสูงของพวกมัน ความรู้และฝีมือก็มีพอๆกัน เราเลยเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน...ไลบร้าน่ะ หาเรื่องเขี่ยครูให้พ้นทางมานานแล้ว”
“เบรฟกับฮิโร่ เบรฟคือเด็กผู้หญิงที่ถือคันธนู ฮิโร่คือคนขับมอเตอร์ไซค์ ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยรถมอเตอร์ไซค์ผู้ชายสีเทา คันที่เราเจอวันนี้ สองคนนี้เป็นคู่หูที่เข้ากันได้ดีมาก ฝีมือยิงธนูที่แม่นราวจับวางของเบรฟ กับทักษะขับมอเตอร์ไซค์ของฮิโร่ พอมารวมกันแล้วเป็นศัตรูที่ร้ายกาจทีเดียว” เขาว่า เด็กสาวยิ้มนิดๆ
“นับว่าเป็นมือดีที่สุดของพวกมันเลยก็เป็นได้ เพราะอย่างนั้นก็เลยมีแต่ภารกิจโหดๆเท่านั้นที่เหลือถึงมือสองคนนี้...โชคไม่ดี คือภารกิจที่มีพวกเราไปพัวพัน เป็นภารกิจที่โหดเสมอ” เขาหัวเราะ “พวกเรากับพวกมันทำงานขัดขากันตลอดล่ะ เรื่องปืนอัดลม...ครูก็ต้องป้องกันตัวสิ ถูกมั้ย”
เด็กสาวยิ้ม รู้สึกว่าบทสุดท้ายนี้จะมีบทพูดเยอะเหลือเกิน
“อ้าว...ก็ให้เล่านิ” ครูหนุ่มว่า “ให้เล่าเรื่อง ให้อธิบายก็ต้องมีบทพูด ไม่ถูกเหรอครับ” ว่าพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ
ก็ว่ายังงั้นล่ะนะ
“โอเค...ต่อ...เราถึงไหนแล้วนะ?”
“ผังนางฟ้าละคะอาจารย์...ผังนางฟ้าคืออะไรคะ”
“ก่อนอื่น...ใบคะแนนสอบกลางภาคที่ครูให้เราไป ขอให้ครูได้ไหมครับ” เด็กสาวงงไม่น้อยกับการเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกจากถุงผ้าซึ่งเธอกอดไว้ตลอดการเดินทางแล้วส่งกระดาษสองใบให้ครูหนุ่ม
“มันเกี่ยวอะไรคะ”
“ทุกอย่าง” เขาลุกขึ้นยืน ถือกระดาษสองใบนั้นเดินตรงไปที่ตู้เหล็กทางซ้ายมือ เขาเปิดประตู้ตู้ออก และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเด็กสาวคือ
ประตูอีกบานหนึ่ง
ซึ่งมีเครื่องสแกนม่านตาและรอยนิ้วมือติดตั้งไว้ เด็กสาวคาดว่าครูหนุ่มจะใช้ฝ่ามือแนบเพื่อเปิดล็อค
...แต่เขากลับ...ถอดรองเท้าถุงเท้าออกแล้วยกขาขึ้น...
“ล้อเล่นน่า” ครูหนุ่มแนบฝ่ามือลงไป แสงสีฟ้าขาวสว่างวาบขึ้น เขาส่องดวงตาข้างหนึ่งกับเครื่องสแกนม่านตาก่อนจะถอยห่างออกมาเล็กน้อย
ทันใดนั้น...ราวกับอยู่ในภาพยนตร์ไซไฟ แสงเลเซอร์สีแดงพุ่งออกจากเครื่องมือหน้าตาประหลาดอาบร่างครูหนุ่มจากศีรษะลงมาจนถึงปลายเท้าราวกับสายตาจับผิดของอาจารย์ฝ่ายปกครอง เมื่อตรวจสอบเรียบร้อยแสงนั้นก็หายไป พร้อมกับเสียงกริ๊กที่กลอนประตูตู้
ครูหนุ่มจงใจใช้แผ่นหลังบังสายตาเด็กสาวจากสภาพภายในตู้ ซึ่งเธอเข้าใจดีว่ามันคงเก็บสิ่งสำคัญมากเอาไว้ จึงต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยมากมายขนาดนี้ ครูหนุ่มปิดตู้ซึ่งล็อคตัวเองดังเดิมก่อนจะกลับมานั่งที่
“ผังนางฟ้าเป็นแผนที่ครับ แผนที่แสดงที่ซ่อนตู้เซฟของท่านนายกรัฐมนตรี ซึ่งเซฟใบนั้นเก็บข้อมูลที่สำคัญมากเอาไว้ เป็นข้อมูลที่สำคัญมาก...มากขนาดที่ถ้าตกไปอยู่ในมือฝ่ายตรงข้ามละก็...ล้มรัฐบาลได้เลยล่ะครับ”
“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เด็กสาวทำตาโต
“ครับ เพราะฉะนั้นก็จะมีพวกที่ต้องการความลับเหล่านี้ จ้างให้คนมาขโมยความลับ...ซึ่งถ้าเป็นการขโมยความลับจากเรา ก็มักจะจ้างพวกมัน...คนในวงการก็จะรู้กันอยู่ว่ามันเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเรา และคนที่ปกป้องความลับจากพวกมันได้ก็มีแต่พวกเรา
“เรื่องผังนางฟ้า มันซ่อนอยู่ในกระดาษที่ครูให้เราไปน่ะแหล่ะครับ...ก็ใครล่ะจะใส่ใจตารางคะแนนเด็กม.4? ผังนางฟ้าจะถูกติดไว้ที่บอร์ดหน้าห้อง อยู่ในสายตาเราตลอด พอถึงเวลาท่านนายกฯก็จะส่งคนมารับไป--”
“ไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอคะ”
“เสี่ยงครับ...แต่ข้อผิดพลาดน้อยมาก พอครูรู้ว่าเราเอามันกลับบ้านไปด้วยครูก็ให้โอเลี้ยงไปรั้งเราไว้--”
“ดำปิ๊ดปี๋เกี่ยวอะไรด้วยคะ”
“หมาตัวนั้นเป็นสายลับของครู ครูให้มันเก็บข้อมูลเกี่ยวกับเราไว้กันพลาด ถ้าไม่ได้มันครูคงไม่รู้ว่าวันนี้เราจะอยู่ไอซีทีจนมืด ‘รอช่วยคุณครูเสี่ยวหลงเปาปิดห้องเลยดีป่าว’ ” ครูหนุ่มจีบปากจีบคอเลียนเสียงเด็กสาว
“เครื่องดักฟัง!” เด็กสาวโพล่งออกมา
“ถูกต้อง...เครื่องดักฟังกับเครื่องส่งสัญญาณ...ครูว่าเธอมีมันอยู่ในกระเป๋ากระโปรงนะ” เด็กสาวล้วงเอาป้ายทองเหลืองรูปข้าวหลามตัดที่หลุดมาจากปลอกคอเจ้าหมา
“ไอ้นี่....งั้นปลอกคอนั่นก็เป็นอาจารย์...”
“ครับ” เขารับป้ายทองเหลืองมาจากเด็กสาว “เดี๋ยวครูเอาไปซ่อมให้มันเอง”
“ถ้ายังงั้น...อาจารย์ก็รู้อยู่แล้วว่าหนูจะโดน--”
“ปฏิเสธไม่ได้ครับ...แต่ครูก็ตามไปช่วยเราจนได้ไม่ใช่เหรอ” ครูหนุ่มยิ้มกว้าง ไม่ใช่พระเอกทำไม่ได้นะเนี่ย
“อาจารย์ก็รู้ว่าหนูเอาแฟ้มใส่ถุงผ้า...แต่กลับไปแย่งกระเป๋ากับตาลุงนั่น”
“กลวิธีเบี่ยงเบนความสนใจไงครับ เราเอาของหนักใส่ถุงผ้า แต่ใส่สมุดพกไว้ในกระเป๋า...ครูรู้...เราจะเอาเอกสารสำคัญเก็บใส่แฟ้มไม่ให้ยับ...ครูรู้ แต่เขาไม่รู้นี่”
“เขาไหนอีกค่ะอาจารย์”
“ไลบร้าไง...ไลบร้าเห็นครูให้เอกสารเราเมื่อเช้า เห็นเราเอาใส่สมุด ก็นึกว่าผังนางฟ้าอยู่ในสมุด ถึงได้สั่งให้ลูกน้องขโมยกระเป๋าไงครับ” ครูหนุ่มว่า “โชคดีที่เราหวงของ ไม่ยอมให้มันไป”
“นั่นเป็นเหตุผลที่ครูฝากมันไว้กับหนูรึเปล่าคะ”
“ไม่เชิงครับ”
“ถ้ายังงั้น...”
“เพราะครูไว้ใจเราไง” ครูหนุ่มยิ้มเต็มหน้า เด็กสาวยิ้มตาม รู้สึกยินดีกับคำพูดนั้น
“ขอบคุณค่ะ”
-x-x-x-x-x-x-
“เอ้า...มีอะไรไม่เคลียร์อีกไหม”
ครูหนุ่มลุกขึ้นบิดขี้เกียจหลังนั่งพูดมานานสองนาน เด็กสาวยิ้มน้อยๆแล้วถาม
“อาจารย์เคยฆ่าคนไหมคะ”
ครูหนุ่มเลิกคิ้ว มีสีหน้าแปลกใจ
“ทำไมถามยังงั้น”
“ก็ตอนนั้น ที่มีรถตู้...คนในรถตู้มองอาจารย์แล้วก็บอกว่า ‘ไอริชโดนมันเก็บแน่’ แล้วทั้งลุงคนนั้น ทั้งคนที่อยู่ในรถ ทุกคนดูจะกลัวอาจารย์กันหมดเลย” เด็กสาวอธิบายก่อนจะเสริม “หนูว่าอาจารย์ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว ไม่น่าจะเก็บใครได้” ออกจะใจดี
“คงเพราะครูเป็นคู่ปรับของไลบร้าละมั้งครับ...อีกอย่าง ครูสร้างวีรกรรมไว้เยอะน่ะ” เขาหัวเราะ “คำถามของหนู...ครูตอบว่าไม่เคยครับ แล้วก็ไม่คิดจะทำด้วย”
“งั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ” เด็กสาวยิ้มกว้าง เหลือบมองนาฬิกา “หกโมงครึ่งแล้วค่ะจารย์”
“ถ้าอย่างนั้นกลับขึ้นไปข้างบนเถอะครับ...เดี๋ยวครูพาเราไปส่งเอง” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ครูหนุ่มก็รัวนิ้วมือใส่แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ เด็กสาวมองตัวเลขที่ผุดขึ้นบนจอด้วยสายตางุนงงและไม่เข้าใจ
“ทำอะไรคะ”
ครูหนุ่มไม่ตอบ เด็กสาวมุ่นคิ้ว...เขากดสวิตช์เครื่องมือหน้าตาคล้ายเครื่องถ่ายเอกสาร เจ้าเครื่องนั้นส่งเสียงหึ่งๆ
แล้วมันก็พ่นกระดาษออกมาสองใบ
“นี่ครับ”
ครูหนุ่มส่งกระดาษเหล่านั้นให้เด็กสาวซึ่งรับไปพลิกอ่านดู
...ปรากฏว่ามันเป็นตารางคะแนนกลางภาค...
“อาจารย์คะ...”
“เอาอันนี้ไปแทนนะครับ ครูขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย ถ้ามีเรื่องอะไรที่—“
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เด็กสาวยิ้มแป้น “ซิ่งรถสนุกดีค่ะ”
ครูหนุ่มหัวเราะ
“ขอบคุณนะครับ” เขาว่าพลางดึงพวงกุญแจออกมา เด็กสาวเข้าใจได้ว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว เธอสะพายถุงผ้าและถือกระเป๋านักเรียนไว้มั่น
เด็กสาวส่งยิ้มให้บุรุษที่เป็นทั้งคุณครูและพี่ชาย ครูหนุ่มตบไหล่เธอเบาๆแล้วออกเดิน ก่อนที่จะก้าวขึ้นบันไดนั้น ครูหนุ่มก็เอ่ยกับเด็กสาวว่า
“ต่อจากนี้ไปก็ฝากด้วยนะ ฟีบี”
เด็กสาวยิ้มแล้วรับคำ
“ไว้ใจหนูได้เลยค่ะ”
-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-
สมาคมหนุ่ม ICT (ได้อีก)
จบบริบูรณ์
