ว่าด้วยเรื่องรูปประกอบ+บ่นออกทะเล

 ถ้าพิมพ์ยี่สิบเล่มอย่างที่พูดไปคราวก่อนนะ

ก็จะได้กำไรสองร้อยโดยประมาณ

สองร้อยก็สองร้อย ซื้อสีได้กล่องนึงล่ะนะ

พูดถึงซื้อสี กะว่าจะซื้อหนังสือภาพ "ถั่วงอกกะหัวไฟ" ของพี่อัพทรงศีล ที่พิมพ์ใหม่ล่ะ

สวยมากกกกก พี่แกทำหนังสือสวยมากกกกกกกกก

เรามีเล่มหนึ่งอยู่แล้วนะถั่วงอกเนี่ย แล้วชุดใหม่นี่เป็น หนึ่ง-สอง-สาม อ่ะ

อยากได้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

พี่เขาวาดรูปสวยมากจริงๆ

กลับไปที่เรื่องนิยายเรา

ก็วาดรูปประกอบเองด้วยอ่ะนะ ห้าบท หกรูป (อินโทรด้วยไง) แล้วก็รูปใหญ่รูปนึง

มอไซค์แม่บ้าน + ตะกร้าจ่ายตลาด

กระเป๋านักเรียนหนัง + เอกสารหน้าตาประหลาด

จี้ห้อยปลอกคอหมา + วิทยุสื่อสาร

แก้วโอลวันตินควันฉุย + แฟลช์ไดร์ฟหน้าตาบ้านๆ

ปืนกระบอกนึง +กระสุนพลาสติกกลิ้งตามพื้น

กุญแจพวงนึง + เชือกร้อยสีเขียวที่หน้าตาเหมือนเชือกร้อยเอวกางเกงขาก๊วย

รูปใหญ่ก็ว่าจะวาด...คุณครูเดินจูงมอเตอร์ไซค์ + อีหนูถือกระเป๋าเดินตาม

ไม่ก็ คุณครูไขกุญเเจประตู + อีหนูโดนคุณครูขยี้หัว

พูดถึงโดนขยี้หัว

ตอนจบบทที่ห้านิยายเราเนี่ย...อยากให้คุณครูแสดงความเอ็นดูลูกศิษย์นิดนึง

แล้วคุณครูผู้ชาย จะแสดงความเอ็นดูลูกศิษย์ผู้หญิง

แลไม่ใช่ลูกศิษย์อนุบาลสอง หรือปอห้าปอหกที่จะอุ้มกอดหอมแก้มได้อ่ะ =*=

ทำไงจึงจะไม่น่าเกลียดคะ???

เออ เป็นเราเราก็ไม่คิดไรหรอกนา...แต่มันก็ดูไม่ดีใช่ไหมล่ะ

แล้วลูกศิษย์ผู้หญิง...ซึ่งเป็นลูกศิษย์มอปลาย ตัวเท่าควายเนี่ย

จะกระโดดกอดคุณครูเหมือนตอนอยู่ปอสามปอสี่ก็ไม่ได้ เดี๋ยวคุณครูคอหัก

แบบ...อยากจะ "คุณครูขา~~~ไอ้/อินั่นมันแกล้งหนู" แบบนี้ก็จะกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนไป

นึกภาพเด็กผู้หญิงตัวเป็นตึก ร้องไห้งอแงฟ้องคุณครูดิ +*+ ไม่ไหวนา

ที่คิดไว้นะ คุณครูก็ ลูบหัว ตบไหล่ ยิ้มๆ ==

ถ้าเป็นคุณครูผู้หญิงกับเด็กนักเรียนผู้หญิงเนี่ย

เราก็กอดได้ใช่ป่ะล่ะ อย่างกับซาโตมิเซนเซเนี่ยเราก็กอดแกประจำ

แล้วถ้าเป็นครูผู้ชาย...แต่อายุพอๆกับคุณตาเราเงี้ย

ก็พอกอดได้ไรได้อยู่มั้งนะ....มั้งนะ....

พูดเรื่องนี้แล้ว

สมมุติว่าเด็กผู้หญิงมอปลายสามคนคุยกันเรื่องวิชาเรียน

"สมศรีๆ แกชอบวิชาอาจารย์อะไรวะ"

"อ๋อ..เค้าชอบอาจารย์ยุ้ยอ่ะ" (อาจารย์ผู้หญิง ยี่สิบห้า สอนญี่ปุ่น)

"สมยวง แกอ่ะ"

"เค้าชอบอาจารย์บุญส่งอ่ะ" (อาจารย์ผู้ชาย สี่สิบหกสี่สิบเจ็ดได้แล้วมั้ง สอนภาษาไทย)

"เออใช่ๆ อาจารย์บุญส่งน่ารัก" (แกสอนน่ารัก ใจดี ไรงี้)

"แล้วแกอ่ะสมทรง"

"เค้าชอบอาจารย์อั๋นอ่ะ" (อาจารย์ผู้ชาย ยี่สิบหก สอนคณิตฯ หน้าตาเหมือนจะดี)

ทุกคนก็จะมองอีสมทรงแบบ...แน่ มึงชอบจารย์เขาอ่ะดิ

ทำไมฟร่ะ =*=

ขอโทษนะ...คือกรุก็ชอบวิชาอาจารย์ไง อาจารย์สอนสนุกไง เหมือนที่พวกคุณมึงพูดมาน่ะแหล่ะ

แล้วทำไมมันต้องแปลไปทางนั้นด้วยวะ =*=

เพื่อนเราคนนึงบอกว่าเพราะช่วงอายุแลเพศ

=*=

เดี๋ยวนี้เลสก็เยอะนา พวกชอบผู้หญิงด้วยกันก็เยอะนา

ไอ้สมศรีที่ชอบอาจารย์ยุ้ยอาจจะคิดลึกก็ได้

แต่ฟังแค่บทสนทนาเนี่ย มันก็ไม่มีใครคิดอะไร

งงป่ะ ==; งงก็อ่ย่าสนใจเลย

นี่ออกไปอ่าวไทยแล้วใช่มั้ยเนี่ย......

เอาเหอะๆ

ที่อยากจะถามคือว่า.......

ถ้าคุณครูผู้ชาย ลูบหัวเด็กนักเรียนผู้หญิง หรือตีแบบหยอกๆ นัยว่าเอ็นดู

มันน่าเกลียดมั้ยวะ

เราว่ามันก็ไม่นะ อย่าบ่อยละกัน =="

หรือว่ายังไง??

[ปก] สมาคมหนุ่ม ICT + Print on demand

ในที่สุดก็ได้มา ปกนิยายเล่มแรกในชีวิต
ความฝันเป็นจริงเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย...ซันชายน์ที่รักตายไปห้าปี เราก็ทำตามสัญญาได้แล้ว

คือถามว่ามันสมหวัง สมปรารถนาหรือยัง...
ตอบว่าแค่กึ่งหนึ่งนะ
เพราะหนังสือเล่มนี้เราแค่พิมพ์เองกับโรงพิมพ์ (คือเรื่องแรกที่จบไงประเด็น)
แล้วก็พิมพ์แค่ยี่สิบเล่ม ยังนึกอยู่เลยว่าจะขอเลขISBN (เลขหนังสือสากล) ดีรึเปล่า

มาดูปกเลยดีว่า
ทำเองนะเนี่ย ^^

ทำเอาไว้สองแบบ

หนึ่ง

อันนี้เบอร์สอง

ถามว่าต่างกันยังไง....

ดูที่ชื่อ "สมาคมหนุ่ม ICT (ได้อีก)" อ่ะ

เบอร์หนึ่งเราใส่สีพื้นหลังตัวชื่อเรื่อง

แต่เบอร์สองไม่ได้ใส่ล่ะ

อันไหนน่ารักกว่ากันน้า????

ต้องไม่มีคนมาตอบแน่ๆเลย ลักษณ์จังก็สอบอยู่คงไม่ได้เปิดเน็ต

ถึงกระนั้น...ก็จะลงต่อไป

เมื่อวันอังคารลองส่งใบขอราคากับ Fast book แล้วก็ Papermate ไป

ปรากฏว่าวันพุธ สอบเสร็จกลับมาเช็คดู

ฟาสต์บุ๊คส่งกลับมาเรียบร้อย รายละเอียด ราคา

แต่อีเปเปอร์เมตตอบมาแค่ "จะคำนวนราคาให้วันนี้นะครับ" ประมาณนี้

แล้วนี่วันนึงแล้ว ยังไม่ตอบไรมาเลย

กลับไปที่ฟาสต์บุ๊ค ก็เลยรู้สึกว่าเออ เขาเป็นมืออาชีพกันดีนะ

เร็วจริงอะไรจริง

ปรากฏว่าไอ้ปริ๊นออนดีมานเนี่ย เขาโฆษณาว่า เล่มเดียวก็พิมพ์ได้ ใช่ป่ะล่ะ

แต่จากรายละเอียดที่ได้มาทางเมล์อ่ะนะ เขาบอกว่า ถ้าพิมพ์ไม่ถึงสิบเล่ม

เขาคิดค่าจัดการพิมพ์เพิ่ม ห้าร้อย == (ก็นะ...มันก็เสียค่าไฟ ค่าเครื่องพิมพ์ ค่าอะไรอ่ะนะ)

งั้นจะพิมพ์ทำไมเล่มเดียว เออก็พิมพ์สิบเล่มดิ ถูกป่ะ

แล้วก็บอกว่า ถ้าสั่งไม่ถึงสองพัน คิดค่าส่งสองร้อย

เออ กุก็สั่งเพิ่มให้ถึงสองพันดิ ถูกป่ะ ได้อีกตั้งห้าหกเล่ม

คืองี้ ที่เราสั่งไปเนี่ย คืออีสมาคมหนุ่มไอซีทีนิยายพระเอกหล่อเริ่ดนี่ล่ะ

แล้วดูจากจำนวน คือถามเพื่อนไง เออเอ็งจะเอาป่ะ ร้อยยี่

(ตอนนั้นคำนวนกะเว็บการพิมพ์ดอทคอม ต้นทุนเล่มละร้อยกว่าบาท แต่อีฟาสต์บุ๊คนี่ ทั้งๆที่ทำเหมือนกันเด๊ะๆ มันตกเล่มละหกสิบหกบาท =*= ก็งงๆอยู่เหมือนกัน)

ที่อยากได้กันก็มี....เพื่อนเราสิบกว่าคน รุ่นพี่สองคน แล้วก็อาจารย์สองคน...

ก็มีคุณครูเสี่ยวหลงเปาผู้เป็นพระเอกหล่อเริ่ดตั้งแต่คอลงมา  นี่ล่ะ คือเขาเป็นพระเอกไง เราก็กะยกให้เล่มนึงไรงี้

แต่พอเราไปบอก "จารย์...หนูจะพิมพ์นิยายขายนะ"

พี่แกก็ว่า "เท่าไหร่" แน่...เราเลยหุบปากทันทีว่าจะยกให้ ^^" (ฟังดูชั่วเนอะ)

แต่ถ้าคุณครูเสี่ยวหลงเปาซื้อให้อ่ะนะ ก็จะยกให้ไอ้หยกได้ เพราะไอ้หยกมันบ่นๆอยู่ว่ามันไม่มีกะตัง แล้วเรามีโควต้ากำไรสี่เล่มไง โควต้าแจก (ครูเปา ซาโตมิเซนเซ ไอ้รัก(คนที่ไม่ใช่ลักษณ์จังที่คอมเม้นบ่อยๆ) แล้วก็อุตะโกะ) ถ้าครูเปาไม่เอาเราจะได้ยกให้ไอ้หยกแทน ^^

แต่ว่าหกสิบเจ็ดสิบบาทเนี่ย ให้เพื่อนได้อยู่นา ตอนนั้นขายร้อยยี่ไง เลยคิดๆอยู่

อาจารย์อีกคนก็ซาโตมิเซนเซ แกเป็นญี่ปุ่น มาสอนที่นี่ปีนึง แล้วก็จะกลับญี่ปุ่นแล้ว

แกเป็นครูญี่ปุ่นคนแรก แล้วก็เป็นญี่ปุ่นคนแรกที่เรารู้จัก ได้ใกล้ชิดหนิดหนมด้วย ก็เลยอยากให้แกเอากลับไป

รู้แล้วหน่าว่าอ่านไม่ออก ให้เป็นของที่ระทึกไง

แต่ที่มหาลัยฯโอซาก้าของเซนเซน่ะ มีแผนกภาษาไทยด้วยนา อาจจะมีคนอ่านออกก็ได้ ^^

ก็ถ้าวันสองวันนี้ เปเปอร์เมตมันยังไม่ตอบมา ก็จะพิมพ์กะฟาสต์บุ๊คนี่ล่ะนะ

กลับไปที่เมื่อคืน ป๋าได้ยินเราคุยเรื่องพิมพ์หนังสือกะอา ป๋าก็เลยบอกว่า

"พิมพ์สักร้อยเล่มดิ" แล้วป๋าจะออกทุนให้

อะเมซิ่งไทยแลนด์~!!! โอ้พระเจ้าเกนตะ ดีดิไม่เสียตัง

แต่ร้อยเล่ม กุจะเอาไปทำอะไรร้อยเล่มฟร่ะ =*=  ถมที่ป๋าแถวไทรน้อยรึไง

ป๋าบอกว่าให้เเจก ==

ไม่นะ นิยายหนูไม่ใช่ของแจกฟรีนา ของซื้อของขายนะ

เข้าใจว่าเป็นการโปรโหมดตัวเองไง กับผลงานชิ้นแรก

แต่ว่าหนึ่งคือเราไม่อยากแจก ถ้าให้เทียบแล้ว ขอพิมพ์แค่ยี่สิบเล่ม

เอากำไรมากินเล่นร้อยสองร้อย แค่นี้ก็ภูมิใจแล้วนะ

แล้วเราก็เกรงใจพระเอกด้วย

เราเอาเขามาแฉ เอ๊ย ปู้ยี้ปู้ยำแบบเนี้ย

เขาไม่ว่าสักคำ คงฮาอยู่อ่ะนะ แต่เราแบบ

บางเรื่องมันก็รู้กันแค่ในหมู่เรา หมู่เด็กขาวแดงเนี่ย

อย่างไอซีทีเงี้ย พูดกับคนอื่น เขาจะรู้มะว่ามันเป็นห้องคอม?

เออ อีกอย่างก็พิมพ์ร้อยเล่มไว้ขายวันวิชาการ

ก็...ดูก่อนละกันนะ ^^ คุยกับพระเอกก่อน

วันนี้หยุดไง ไม่ได้ไปโรงเรียน (มอห้ามอหกสอบ)

เลยยังไม่รู้ว่าครูเปาจะว่าไง ^^"

งานนี้ดังล่ะยุ่ง

ก็เอาไว้ปรึกษาพระเอกก่อน ถ้าพระเอกไม่ว่าอะไรก็อาจจะพิมพ์ขายงานวิชาการ ^^

เอาสักร้อยเล่มไปเลย

พูดก็พูดนะ พิมพ์ยี่สิบเล่มยังแทบจะไม่พอเลยเนี่ย

ก็มีเพื่อนสิบสองคนรวมรุ่นพี่ไปด้วย

อาจารย์สองคน เผลอๆสามคน (ครูประทีปอีกคน แกโผล่เป็นตัวร้ายอยู่ไง)

แล้วก็ของเราเล่มนึง ส่งอาจารย์บุญส่งวิชาชุมนุมเล่มนึง ก็เหลืออีกสามเล่ม

ให้แม่ ให้ไอ้นัม ของน้าอีกเล่มนึง

พอดีอ่ะ หมดยี่สิบเล่ม

แล้วยังมีพวก "ไม่แน่ใจอ่ะ~" ที่ไม่ได้นับรวมไปอีกนา =="

ก็บอกมันไปซื้องานวิชาการละกัน

เอาเป็นว่าตอนนี้เราพิมพ์ยี่สิบเล่มก่อน

เล่มนึงต้นทุนหกสิบหกบาท ขายเจ็ดสิบเอากำไรสี่บาทนี่พอแดรกกินไหมเนี่ย

ตีซะว่าต้นทุนเจ็ดสิบ ขายสักแปดสิบ กินเล่นสิบบาท

ยี่สิบเล่มก็...สองร้อย

ไอ้เสือเอาวา~!! +o+

รู้สึกว่าเอนทรีนี่จะยาวมาก