สมาคมหนุ่ม ICT (ได้อีก)
Part 3 : บิดร้อย’ยี่ไปเลยพี่!!!
มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าสีเทาเงินเลขทะเบียน 801 มีคนขับเป็นชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตลายทางสีฟ้ากับกางเกงแสล็กและรองเท้าหนังแลดูเรียบร้อย เขาผู้นี้เป็นเพียงอาจารย์ประจำศูนย์คอมพิวเตอร์ธรรมดาๆคนหนึ่งที่มียศเป็น ‘ว่าที่ร้อยตรี’ แต่หากดูเพียงผิวเผิน เขาดูจะเหมือนผู้ปกครองหรือพี่ชายของเด็กสาวที่ซ้อนท้ายมาเสียมากกว่า
เด็กสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังเขาสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ผมของเธอตัดสั้น สวมแว่นตาทรงกลม มือของเธอเกาะครูหนุ่มผู้เป็น ‘ที่ปรึกษา’ ไว้แน่น ความกลัวหลังเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ยังไม่จางไป เธอเหลือบมองด้านหลังอย่างหวาดๆ กลัวจะเห็นรถตู้คันนั้นอีก เด็กสาวจิกนิ้วที่เอวหนาแน่นขึ้น
ความเร็วของมอเตอร์ไซค์คันนั้นลดลง
“กลัวเหรอครับ” เขาเหลือบมองเด็กสาวแวบนึง
เด็กสาวสั่นหน้าแล้วรีบตอบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายไม่เห็น
“เปล่าค่ะ”
“กลัวก็บอกนะครับ” ครูหนุ่มพูด เด็กสาวพยักหน้า “เดี๋ยวนี้อะไรๆมันก็น่ากลัวขึ้น เราเป็นผู้หญิงก็ต้องระวังตัวนะครับ...นี่ดีมีคุณพ่อคอยรับส่ง...”
หูก็ได้ยินอยู่หรอกว่าครูหนุ่มให้โอวาทอยู่ แต่สมองดูจะไม่รับถ้อยคำเหล่านั้นเสียเลย เด็กสาวเกาะเอวครูหนุ่มแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกราวกับว่าสายลมที่พัดผ่านจะพัดเอาตัวเธอไปด้วย เธอกอดถุงผ้าที่วาดไว้บนตักอย่างแน่นหนา
ทำไมกัน...คนพวกนั้นต้องการอะไรกันแน่...ตาลุงคนนั้น ไหนจะคนในรถ...ชายหนุ่มในชุดสีดำคนนั้น...ที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน เด็กสาวผมยาวคนนั้น...ที่มีดวงตาเหมือนกับ – เด็กสาวถอนหายใจ – ดูไม่เหมือนแก๊งค์ลักพาตัวเลยสักนิด
แล้วไหนจะเรื่องคำพูดแปลกๆนั่นอีก “ผังนางฟ้า” บ้างล่ะ เรื่องที่ตาลุงคนนั้นแย่งกระเป๋านักเรียนของเธอกับคุณครูอีก...ทำไม กระเป๋าของเธอไม่ได้ใส่ทองหรือเครื่องเพชรเอาไว้ซะหน่อย
คิดแล้วเด็กสาวก็ตัวสั่น
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ...กลัวเหรอ” เขาหันมายิ้มให้
“อาจารย์~~~~!!!” เด็กสาวร้องเสียงแหลมปรี๊ดอย่างผิดวิสัย “หันกลับไป๊~~ขับรถอยู่นะคะ! ระวัง!!!”
ครูหนุ่มยิ้มล้อเลียน หักหลบรถที่สวนมาอย่างสบายๆ เด็กสาวผ่อนคลายความกังวลลงได้บ้างเพราะรอยยิ้มที่อบอุ่นนั้น เธอลอบยิ้ม...หากมีพี่ชายที่อบอุ่นเช่นครูหนุ่มผู้นี้สักคน...คงดี...
ตอนนั้นเองที่เธอเห็นมอเตอร์ไซค์อีกคันหนึ่ง
เป็นมอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์แต่งลายเปลวไฟแลดูต่างกับรถจักรยานยนต์แม่บ้านที่เธอนั่งอยู่ราวฟ้ากับเหว เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มฟังดูน่ากลัวยิ่งนัก คนขี่เป็นผู้ชายร่างหนาในชุดสีดำสนิท สวมหมวกกันน็อคปิดบังหน้าตา เด็กสาวหลุดปากร้องออกมา
เขาเหมือนกับผู้ชายที่เธอเห็นในรถตู้คันนั้น
“อะไรครับ”
“มอไซค์คันนั้นค่ะจารย์...ข้างหลัง...ข้างหลังค่ะจารย์” เด็กสาวร้องเสียงสั่น “ผู้ชายคนนั้น...ในรถตู้คันนั้น”
“ใจเย็นๆนะ อย่าหันไปดู นั่งนิ่งๆไว้” ครูหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็กสาวพยักหน้ารับคำอย่างเงียบๆ
ครูหนุ่มเหลือบมองกระจกมองหลัง ภาพที่เห็นทำให้แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อลายทางเกรงขึ้นมาทันที ปฏิกิริยาของผู้แก่วัยกว่าบอกเด็กสาวว่าเขารู้จักมอเตอร์ไซค์คันนั้น
และท่าทางจะไม่ใช่รู้จักในทางที่ดีซะด้วยสิ....
“อาจารย์คะ...”
“ส่งกระเป๋ามา” เด็กสาวทำตามอย่างรวดเร็ว ครูหนุ่มยัดถุงผ้าที่ได้รับมาใส่ตะกร้าหน้ารถ “ทีนี้มือว่าง...หันมาเกาะสองมือ--” เด็กสาวละล้าละลัง แก้มเป็นสีชมพู ครูหนุ่มเหลือบมองกระจกมองหลังอีกครั้ง
“เร็ว!”
เธอสะดุ้ง คว้าเอวครูหนุ่มไว้ทันที พร้อมกันนั้น เสียงเครื่องยนต์คำราม และมอเตอร์ไซค์สีเทาเงินหน้าตาบ้านๆก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่ไม่น่าทำได้ ครูหนุ่มหักเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆซึ่งต่อกับถนนเกษตร-นวมินทร์
เพราะเป็นถนนค่อนข้างใหญ่หรืออย่างไรไม่ทราบ ถนนเกษตร-นวมินทร์จึงมีรถยนต์พลุกพล่าน เด็กสาวเหลือบมองเบื้องหลัง และเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมครูหนุ่มถึงต้องรีบร้อนนัก
ในมือของชายร่างหนาคือปืนสีดำสนิท เด็กสาวรู้สึกว่ามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า เธอกระตุกชายเสื้อครูหนุ่ม
“อาจารย์คะ...ปืน--”
เธอเห็นได้ในกระจกว่าครูหนุ่มยิ้ม
“สบายมากอย่าห่วง”
ครูหนุ่มพุ่งรถขึ้นไปบนฟุตบาตด้วยความเร็วที่ค่อนข้างมาก คนเดินถนนต่างกระโดดหนีเมื่อรถมอเตอร์ไซค์คันนี้วิ่งตรงเข้าหาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบหลีกใดๆ ครูหนุ่มหักเลี้ยวเข้าถนนหมู่บ้านเสนานิคม ถนนเส้นนี้โล่งกว่าที่ถนนเกษตร-นวมินทร์นัก
แต่เอ...มันดีกว่ารึเปล่านะ
เขาเหลือบมองด้านหลัง ฮาร์เลย์คันงามยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ หากแต่ขนาดเป็นภัยสำหรับมันและคนขี่ ทำให้มันไม่สามารถหลบหลีกการจราจรที่ติดขัด หรือขึ้นไปวิ่งบนฟุตบาตอย่างที่มอเตอร์ไซค์แม่บ้านคันนี้ทำได้ ครูหนุ่มหันไปยิ้มให้เด็กสาวที่นั่งตัวแข็งอยู่ด้านหลัง
“กลัวเหรอ” ครูหนุ่มทำหน้าล้อเลียน “ครูว่าเราพ้นแล้วล่ะ” ถึงจะพูดเช่นนั้นแต่เขาก็ไม่ได้ลดความเร็วรถลง “นี่กลัวอ่ะดิ...นั่งนิ่งเชียว”
ก็กลัวอ่ะดิ...คะ เด็กสาวมองครูหนุ่มตาเขียว
“อาจารย์ไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหนคะเนี่ย” เธอถามขณะที่ครูหนุ่มเลี้ยวโค้ง เขาหัวเราะในลำคอแต่ไม่ตอบอะไร เด็กสาวมองเสี้ยวหน้าที่พอเห็นได้จากเบื้องหลังของครูหนุ่ม นึกในใจว่าผู้ชายที่หน้าตาดูไม่มีพิษภัยเช่นนี้ ทำไมจึงมีคนตามล่า คนอย่างคุณครูผู้แสนดีของเธอ ทำไมจึงมีใครต้องการทำร้าย ถึงขนาดเล่นปืนผาหน้าไม้เช่นนี้
และเขาเกี่ยวข้องอย่างไรกับผู้ชายคนนั้น...รถตู้คันนั้น...
ร้านอาหาร ร้านขายของ ตึกรามบ้านช่องเริ่มปรากฏให้เห็นแก่สายตา เด็กสาวรู้สึกใจชื้น ผู้คนในหมู่บ้านก็เยอะแยะ มันคงไม่กล้าทำอะไรรุนแรง...มั้ง...
นั่นเองที่เสียงปืนระเบิดขึ้น
พร้อมกับเสียงหวีดร้องจากผู้คนในบริเวณ ทางหางตา เด็กสาวเห็นมอเตอร์ไซค์คันนั้นกลับมาอีกครั้ง ในระยะที่ใกล้มากทีเดียว
“เกาะแน่นๆนะ” ครูหนุ่มย้ำอีกครั้ง เด็กสาวกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่
“จารย์! ปืนนะคะ ระวังนะคะ!”
ความเร็วที่เพิ่มขึ้นแทนคำตอบได้ดี เด็กสาวกอดเอวใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าไว้แน่น ทั้งความเร็วและอาการวิ่งซิกแซกปาดไปปาดมาของครูหนุ่มทำให้เธอกลัว แต่ยิ่งกว่านั้นคือปืนอัตโนมัติรมดำกระบอกนั้น
ชายผู้นั้นบนฮาร์เลย์คันใหญ่เริ่มยิงอีกครั้ง เสียงกระสุนระเบิดออกจากลำกล้องทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น
ครูหนุ่มบังคับรถให้วิ่งหลบ เสียงลูกกระสุนกระทบพื้นคอนกรีตไล่หลังมอเตอร์ไซค์สีเทาเงินดัง ปัง ปัง อย่างต่อเนื่อง และด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งของเด็กสาว เขาก็ชักปืนออโตเมติกสีดำสนิทออกจากที่ซ่อนแล้วยิงสวนกลับไปโดยไม่แม้แต่จะหันมอง
เด็กสาวมองตามวิถีกระสุนที่พุ่งออกไป และพบว่ากระสุนเหล่านั้นเป็นเพียงแค่
....กระสุนพลาสติกเม็ดกลมๆ ธรรมดาๆ....
“ปืนอัดลมเหรอคะอาจารย์ =*=”
“บีบีกันไง...เท่ป่ะ” ครูหนุ่มว่าพลางเหลือบมองกระจกมองข้าง
เปรี้ยง!!
ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ตอบอะไร กระสุนนัดหนึ่งจากปืนออโตเมติกรมดำก็ปะทะเข้ากับกระจกมองหลังซึ่งสะท้อนใบหน้าของครูหนุ่มอยู่แตกกระจาย ใบหน้าของครูหนุ่มที่ปรากฏอยู่บนกระจกนั้นบิดเบี้ยว แวบแรกเด็กสาวคิดว่าเป็นเพราะกระจกแตก แต่ไม่ใช่...
โลหิตสีแดงเข้มแผ่กระจายเป็นวงกว้างจากรอยขาดที่ต้นแขนครูหนุ่ม เด็กสาวแตะมันด้วยมือที่สั่นสะท้าน เมื่อพบว่าปลายนิ้วเปื้อนของเหลวสีสดนั้นเธอก็หวีดร้อง
“เลือดอ่ะ..เลือด...” เด็กสาวพึมพำเสียงสั่น ครูหนุ่มยิ้มเล็กน้อย เขาเลี้ยวรถเข้าไปในซอยแคบ ซึ่งแคบชนิดที่ไม่มีทางที่ฮาร์เลย์คันโตจะตามเข้ามาได้ มันทั้งแคบและเต็มไปด้วยทางแยกยิบย่อย รวมถึงท่อระบายน้ำก็มีกลิ่นเล็กน้อย
ครูหนุ่มเลี้ยวรถที่แยกข้างหน้า และแยกถัดไป ก่อนจะหยุดรถในที่สุด
ตอนนี้เด็กสาวไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ส่วนไหนของประเทศไทย
ทั้งสองลงจากรถจักรยานยนต์ เด็กสาวส่งผ้าเช็ดหน้าผืนโตให้ครูหนุ่มที่รับไปแล้วพยักหน้าขอบคุณ เธอมองไปรอบๆตัว...กำแพงที่ดูเป็นกำแพงบ้านคน แต่ถึงกระนั้น...ก็แออัดมากเกินไป เด็กสาวเบนสายตาไปที่ครูหนุ่มซึ่งเริ่มทำแผลให้ตัวเองอย่างเงียบๆ
“เป็นไงบ้างคะ...อาจารย์...”
“ไม่เป็นไรครับ แค่เฉี่ยวๆ” ครูหนุ่มตอบ เงยหน้าขึ้นสบตา “หยิบวิทยุให้ครูหน่อย”
หา? ครูหนุ่มชี้ไปที่เบาะรถ เด็กสาวเปิดช่องเก็บของที่อยู่ใต้เบาะ ในนั้นมีของอยู่จำนวนหนึ่ง กระดาษเอกสารปึกหนึ่ง เสื้อกีฬาสีส้มและกางเกงวอร์มขาสั้นชื้นเหงื่อม้วนเป็นก้อน สิ่งที่ถูกห่ออยู่ใต้เสื้อกางเกงชุดนั้นคือวิทยุสื่อสารสีดำและนกหวีดเงิน เด็กสาวส่งวิทยุให้ครูหนุ่มที่รับไปถอดเสาอากาศออกแล้วเสียบปากกาสีส้มที่พกติดตัวเสมอเข้าไปแทน
เสียงสัญญาณแฟกซ์ดังขึ้น
“แซทเทิร์นเรียกจูปิเตอร์” ครูหนุ่มกรอกคำพูดใส่กระบอกวิทยุ
“รหัสผ่าน” เสียงที่ตอบมาเป็นเสียงผู้ชาย ซึ่งเด็กสาวฟังแล้วรู้สึกคุ้นๆหูอยู่
“แปด ศูนย์ หนึ่ง เก้า”
“ห้า สี่ แปด หก...ยืนยันความปลอดภัย”
“เซย์ร่า เอคโค่ ชาร์ลี ยูนิฟอร์ม” ครูหนุ่มโต้กลับเป็นรหัสที่เด็กสาวไม่เข้าใจ
“โรมิโอ อินเดีย แทงโก แยงกี้...ยืนยัน” เสียงนั้นตอบ “นี่จูปิเตอร์ ทราบแล้วเปลี่ยน”
“เปลี่ยน – เราถูกตาม” ครูหนุ่มตอบ เหลือบมองเด็กสาวที่มีสีหน้างงงวย “เป็นไลบร้า รหัสสีส้ม ขอกำลังเสริม”
“สีส้ม? ใครเป็นอะไร?”
ตอนนั้นเองที่เด็กสาวจำเสียงนั้นได้
“อาจารย์เรย์”
ครูหนุ่มพยักหน้า
“ฉัน...แค่แขน ไม่เป็นไร”
“ผังนางฟ้าล่ะ”
เขาเหลือบมองเด็กสาว
“ปลอดภัย”
“ดี ระบุพิกัต”
“เสนานิคม พิกัตABMX” ครูหนุ่มขยับปืนอัดลมในมือ “มีอาวุธ ปืนสั้น
Glock 12”
“แกล่ะ”
“บีบี พลาสติก ร้อยห้าสิบสามเม็ด”
“รับทราบ จะจัดการให้เดี๋ยวนี้ เลิกกัน”
“เลิกกัน”
ครูหนุ่มถอดปากกาเก็บและประกอบวิทยุกลับสภาพเดิมก่อนจะหันมาเอ่ยกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน
“ไปกันเถอะ อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง” พูดพลางกวาดขาขึ้นนั่งประจำที่บนรถคู่ใจ เขาติดเครื่องรถแล้วหันกลับมา...พบว่าเด็กสาวยังคงยืนอยู่ที่จุดเดิม
“ขึ้นมาสิ” เขาพูด “ครูรู้ว่าเราสงสัย...แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเล่าอะไร...มันอันตรายเกินไป”
พวกเขาสบตากัน บางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลกลมโตคู่นั้นทำ...อย่างที่เคยทำเมื่อครั้งที่พวกเขาพบกันครั้งแรก...ทำให้เด็กสาวคล้อยตามความคิดของเขา ทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าไม่อยากทำให้เขาต้องเป็นทุกข์..อยากจะตามใจ...
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครคะ...เค้าแค้นอะไรอาจารย์นักหนาคะ ทำไมถึงต้องอยากฆ่าแกงกันด้วย”
“...”
“ผังนางฟ้าคืออะไรคะ”
ครูหนุ่มถอนหายใจ
“ไม่ใช่ที่นี่ ที่นี่อันตรายเกินไป” เขาพูด “ขึ้นมาเถอะ ครูสัญญาว่าเมื่อมันจบ...เมื่อเธอปลอดภัยแล้ว ครูจะเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง”
ครูหนุ่มเอ่ยชื่อเด็กสาวเบาๆ
เธอพยักหน้าในที่สุด เด็กสาวปีนขึ้นนั่งซ้อนหลังครูหนุ่ม คราวนี้เท้าทั้งสองเหยียบบนที่วางเท้าอย่างมั่นคง มือทั้งสองจับเอวหนาอย่างแน่นหนา
“พร้อมนะ?”
“พร้อมค่ะ”
รถจักรยานยนต์สีเทาเงินเลขทะเบียน 801 พุ่งทะยานออกไปจากที่นั่น
-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-
