สมาคมหนุ่ม ICT (ได้อีก)
Part 1 : คุณครู หมาหนุ่ม มอเตอร์ไซค์
วันนั้นเป็นวันพุธธรรมดาๆวันหนึ่ง ที่โรงเรียนแห่งนั้น ในลานอาคารซึ่งเป็นที่ทำกิจกรรมหน้าเสาธงนั่นเอง นักเรียนจำนวนเรือนหมื่นกำลังนั่งสมาธิอยู่เงียบๆโดยมีคุณครูที่ปรึกษาคอยเฝ้าดูอยู่ข้างๆด้วยความเอ็นดู
จะมีก็แต่ห้องๆหนึ่ง ที่นั่งอยู่อย่างเดียวดายไร้ซึ่งครูบาอาจารย์เหลียวแล ว่ากันว่าเป็นเพราพฤติกรรมของสมาชิกในห้องนี่เองที่ทำให้เพื่อนร่วมชะตากรรมร่วมห้าสิบคนถูกที่ปรึกษาทอดทิ้ง
ถึงกระนั้นก็ตาม
ในขณะที่ไม่มีใครใส่ใจจะมอง และนักเรียนทั้งหลายแม้ว่าจะไม่ใช่ทุกคนก็ตามเริ่มบทแผ่เมตตานั่นเอง ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตแทรกกายเข้ามายืนในหมู่อาจารย์อย่างเนียนๆ เขาเป็นผู้ชายหน้าตาค่อนข้างดีคนหนึ่ง วันพุธธรรมดาๆที่เรื่องนี้เกิดขึ้นนั้น เขาสวมเสื้อลายทางสีฟ้า และด้วยการก้าวขาที่ยาวกว่ามนุษย์คนใดในที่แห่งนี้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็มาหยุดอยู่ที่แถวของห้องดังกล่าวนี้
เด็กสาวในชุดนักเรียนที่นั่งอยู่เป็นคนแรกติดกับฟุตบาทขยับนั่งตัวตรงทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคย นัยว่าสร้างภาพตั้งใจทำกิจกรรม ดวงตาหลังแว่นสายตาเปิดขึ้นข้างหนึ่งเพื่อเหลือบมองเจ้าของเสียงฝีเท้า เมื่อเห็นครูหนุ่มผู้เป็นที่ปรึกษาก็รีบหลับตาลงเช่นเดิม
บทแผ่เมตตาจบลง เด็กสาวลืมตาขึ้นเช่นเพื่อนคนอื่น เงยหน้าส่งยิ้มและพนมมือไหว้ครูหนุ่มเหมือนเพิ่งเห็นว่าเขามาถึงแล้ว เธอส่งเอกสารให้ผู้มาใหม่ซึ่งรับไปเปิดอ่านแล้วย่อกายลงเพื่อฟังคำอธิบายจากเด็กสาว เมื่อฟังจบครูหนุ่มก็พยักหน้าเข้าใจ
เด็กสาวส่งกระดาษ 8*10 นิ้ว ให้อีกฝ่าย
“วาดรูปอีกแล้วเหรอ..ทำไมชอบวาดรูปจังหืม” ครูหนุ่มส่งรูปคืน เด็กสาวยิ้ม
“มันเป็นอย่างเดียวที่หนูทำได้ดีน่ะค่ะ...” เด็กสาวพึมพำตอบพลางเก็บรูปวาดเข้าที่ของมันในปกด้านในของสมุดพกเล่มโต ครูหนุ่มยืดกายขึ้นยืนเต็มความสูง เด็กสาวมองตามการกระทำนั้น
“จริงสิ...อาจารย์คะ”
ครูหนุ่มเลิกคิ้ว
“ครับ?”
เด็กสาวมีสีหน้าสับสน คิดอยู่ในใจครู่หนึ่ง เผยอริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็สั่นหน้า
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ...ไม่มีอะไร”
-x-x-x-x-x-x-
หมาประจำกลุ่มอาคารห้า หก เจ็ด แปดเป็นหมาหนุ่มรูปร่างปราดเปรียว หูตูบ ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ ด้วยขนสีดำขลับนั่นเองที่เป็นที่มาของชื่อ ‘โอเลี้ยง’ และ ‘เฉาก๊วย’ ที่ผู้คนในโรงเรียนใช้เรียกมัน ตามปรกติหมาหนุ่มจะวิ่งตรวจความเรียบร้อยในกลุ่มอาคารห้า หก เจ็ด แปด ซึ่งมันประจำอยู่
เช่นเดียวกับทุกวัน มันเดินลาดตระเวนที่อาคารประจำของมันแล้วก็หยุดรอที่ประตูทางขึ้นตึก เป็นเวลาเดียวกับที่กิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จสิ้น นั่นเองที่มันเจอเด็กสาวคนนั้น...เดินออกมาเป็นคนแรกเหมือนกับข้อมูลที่มันได้รับมา มันเดินเข้าไปหาเด็กสาวทันที
เธอจำมันได้เช่นเดียวกับที่มันจำเธอได้ดี หมาหนุ่มกระดิกหางและส่งยิ้มเชิญชวนให้เด็กสาวที่ลูบหัวและเกาคางให้เป็นการตอบแทน
“ว่าไงดำปิ๊ดปี๋” มันรู้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงที่เด็กสาวใช้เรียกมัน จริงอยู่ที่เป็นเสียงที่ต่างออกไป แต่หมาหนุ่มก็จดจำไว้ว่าเธอเป็นคน ‘พิเศษ’
“โอ๊ะ~!?” เด็กสาวอุทานเมื่อปลายนิ้วแตะถูกแผ่นหนังซึ่งคาดอยู่รอบลำคอเจ้าหมา “เดี๋ยวนี้ริใส่ปลอกคอเหรอ...ว่าจะเอามาใส่ให้อยู่เหมือนกัน...ใครตัดหน้าชั้นนะ..” เด็กสาวบ่นยิ้มๆ หมาหนุ่มเปิดปากยิ้ม เข้าใจได้ว่าเด็กสาวพูดถึงมัน
“นี่ แกรู้มั้ย วันนี้นะ ชั้นนะ ต้องกลับบ้านเย็นอีกละ” หมาหนุ่มมองตาเด็กสาว เอียงคอเล็กน้อย “น้องชั้นมันเรียนพิเศษเลิกเย็นไง...ป๋านัดตั้งหกโมงแหน่ะ...แล้วต้องเดินกลับคนเดียวอีก เซ็งว่ะ” เด็กสาวพูด เหลือบมองอาคารชั้นเดียวสร้างด้วยกระจกเป็นส่วนใหญ่ดูทันสมัยซึ่งอยู่เยื้องกับจุดที่พวกเธอยืนอยู่
“ก็คงอยู่ICTยันห้าโมงอ่ะแหล่ะ...รอช่วยคุณครูเสี่ยวหลงเปาปิดห้องเลย...ดีป่าว ดำปิ๊ดปี๋”หมาหนุ่มขยับปากยิ้มอีก เด็กสาวลูบหัวหมาหนุ่มอย่างรักใคร่พลางเอ่ยบอกลาแล้วเดินขึ้นไปบนอาคารเรียน
‘โอเลี้ยง’ หรือโค้ตเนมว่า ‘ดำปิ๊ดปี๋’ มองตามจนร่างเด็กสาวหายลับตาจึงออกวิ่งและหายไปด้านหลังอาคารที่ดูทันสมัยหลังนั้น
-x-x-x-x-x-x-
สิบเจ็ดนาฬิกาวันเดียวกันนั้น ดวงอาทิตย์ค่อยๆคล้อยต่ำลง สาดแสงสีส้มแดงกระทบบันไดปูกระเบื้องของตึกชั้นเดียวซึ่งปลูกอยู่เหนือบ่อเต่า เยื้องกับตึกคณะสีแสด
มันเป็นเวลาปิดทำการห้องศูนย์บริการคอมพิวเตอร์ เด็กสาวเดินลากกระเป๋าลงมาตามบันไดนั้นด้วยอาการเซื่องซึม เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างราวบันได สายตาเหม่อลอยอยู่ที่จุดตัดของขอบฟ้ากับหลังคาตึกเรียน
“ยังไม่กลับอีกเหรอ”
เสียงนั้นดังขึ้นจากด้านหลัง เด็กสาวหันขวับ ปรากฏว่าเป็นครูหนุ่มตาโตคนเดิมสวมเสื้อกีฬาสีส้มสด...กับกางเกงกีฬาขาสั้นสีเขียว...
เอ่อ...อาจารย์เคอะ!
“อาจารย์ว่าที่ร้อยตรี?”
“เฮ้ย...อย่าเรียกแต่ยศดิ” ครูหนุ่มว่าพลางใส่กุญแจประตูศูนย์ซึ่งตนเป็นผู้ดูแลอยู่
“ชุดนี้ ==”
ครูหนุ่มก้มมองเสื้อผ้าตนเอง
“หล่อมั้ยล่ะ”
เด็กสาวไม่ตอบ...อึ้งไปถนัด
“ว่าไง...ยังไม่กลับอีกเหรอ มืดแล้วนะ” พูดพลางก้าวลงมานั่งข้างๆเด็กสาว
“ไม่รู้สิคะ...ไม่รู้จะกลับไปทำไม” เธอถอนหายใจ “ไม่อยากกลับบ้าน...แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนอ่ะค่ะ”
“ไม่เอาน่า~♥” ครูหนุ่มพูด “บ้านอยู่ไหนล่ะเรา”
“หลักสี่ค่ะ” เด็กสาวถอนใจอีก
“เฮ้ย...มาไกลนี่..รีบกลับเถอะเดี๋ยวมืดนะ แถวนี้มืดแล้วน่ากลัวนะ” เขาพูดยิ้มแย้ม ตรงข้ามกับเด็กสาวที่ทำหน้ายู่ยี่ “ไปเร็ว...นัดคุณพ่อไว้ไม่ใช่เหรอ” ครูหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อนโยน ตบไหล่เด็กสาวแล้วยืดกายขึ้นยืนเต็มความสูง
“ป่านนี้คุณพ่อรอแย่แล้วนะ”
เด็กสาวลุกขึ้นบ้าง ส่งยิ้มให้ครูหนุ่ม
“ค่ะ”
-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น